Choroba lokomocyjna – leki

Choroba lokomocyjna (inaczej kinetoza), może występować zarówno u dzieci, jak również dorosłych. Symptomy to m.in.: wymioty i/lub nudności, nadmierna potliwość, zawroty głowy lub blada skóra. Dolegliwości te można zniwelować, przyjmując stosowne środki, np.: naturalne oraz bezpieczne syropy, tabletki lub pigułki na chorobę lokomocyjną z imbirem. Właściwości oraz działanie tejże rośliny nie powodują efektów ubocznych, tak jak np. powszechny dimenhydrynat.

Suplementy oraz środki na chorobę lokomocyjną – tabletki i syrop

Leki na chorobę lokomocyjną bez recepty stosują wielokrotnie właściwości imbiru, jaki działa przeciwwymiotnie oraz likwiduje wymioty. Występuje on w postaci rozdrobnionej (w kapsułkach). Można go wykorzystywać u dzieci powyżej 6. roku życia oraz u dorosłych. Jego zaletą, w odróżnieniu od znanego dimenhydrynatu, jest to, iż nie wywołuje ospałości (po jego wykorzystaniu można prowadzić samochód). Dostępne są także środki (suplementy diety) zawierające imbir w pastylkach. Imbir na chorobę lokomocyjną o takim statusie występuje także w postaci: drażetek, pastylek, tabletek do ssania lub syropu. Naturalne oraz bezpieczne tabletki do ssania z imbirem można wykorzystywać powyżej 6. roku życia, a syrop na chorobę lokomocyjną u dzieci – powyżej 3. roku życia. Mają one delikatny smak, co umożliwia ich podanie najmłodszym. W wypadku choroby lokomocyjnej najlepiej działać prewencyjnie, więc środek należy przyjąć na ok. pół godziny przed wyprawą. Gdy jednakże w jej trakcie pojawią się niepokojące symptomy, należy wziąć go również później. Należy przy tym pamiętać, żeby nie przekraczać dobowej porcji produktu podanej na pudełku. (O lekach na chorobę lokomocyjną poczytasz także na blogu apteki internetowejhttps://www.zaufane-apteki.pl/blog/choroba-lokomocyjna-leki-234.html).

Choroba lokomocyjna a leki na bazie imbiru

Sproszkowane kłącze imbiru lekarskiego (Zingiber oficinalis) lub jego ekstrakt to składniki herbat ziołowych, pigułek, mini-tabletek, drażetek twardych, pastylek do ssania, i chociażby lizaków i syropów dla dzieci stosowanych przez podróżnych, żeby zapobiegać symptomom choroby lokomocyjnej, takim jak wymioty oraz nudności, a również w celu zmniejszania niestrawności oraz zaburzeń trawienia. Kłącze imbiru jest środkiem pozytywnie oddziałującym na pracę układu pokarmowego, gdyż:

  1. wzmaga wytwarzanie śliny oraz soku żołądkowego;
  2. pomaga zmniejszyć kiepskie samopoczucie podczas podróży wszelkimi środkami lokomocji, ponieważ osłabia wymioty oraz ma właściwości przeciwwymiotne (dzięki obecności fenyloalkanów: gingeroli oraz szogaoli) zarówno na poziomie przewodu pokarmowego, jak również centralnego układu nerwowego,
  3. przy tym nie powoduje apatii i zbędnej suchości w jamie ustnej (symptomy niepożądane typowe po zażyciu środków syntetycznych).

Imbir jest składnikiem naturalnym, odpowiednio znoszonym zarówno przez dzieci (poszczególne suplementy można wykorzystywać już od 3 roku życia), jak również osoby dorosłe. Zazwyczaj jedna dawka soku z kłącza imbiru dla osoby dorosłej sięga 180‑250 mg, natomiast dla dziecka 30‑110 mg.

Profilaktycznie przeciwko symptomom choroby lokomocyjnej należy wziąć 2 drażetki, tabletki lub kapsułki na przynajmniej pół godziny przed planowaną wycieczką, jednak w wypadku wystąpienia nudności w jej trakcie można wziąć dodatkowe 1-2 dawki co 4 godziny (poleca się jednakże nie stosować więcej aniżeli 4 pojedyncze dawki któregokolwiek z tych suplementów na dzień).

Należałoby zaznaczyć, iż środki pochodzenia roślinnego są nie tylko najbezpieczniejsze, lecz pozbawione także wielu działań ubocznych przedstawianych substancji chemicznych. Dodatkowo suplementy diety na bazie wyciągu z kłącza imbiru wielokrotnie mają charakter ziołowo-witaminowy, gdyż uzupełnione są w witaminę B6, jakiej deficyt także może stanowić przyczynę podatności organizmu na dyskomfort odczuwany podczas jazdy.

Środki na chorobę lokomocyjną bez recepty

W sprzedaży dostępne są tabletki medycznej gumy do żucia i pigułki zawierające odpowiednio 20 czy 50 mg dimenhydrynatu (Dimenhydrinatum). Dimenhydrynat jest środkiem antyhistaminowym pierwszej generacji powstrzymującym czujniki H1, lecz ma również właściwości cholinolityczne, co ponadto zwiększa jego działanie przeciwwymiotne. Substancja ta prawidłowo wchłania się po podaniu doustnym oraz przechodzi przez barierę krew-mózg. Oddziałuje silnie hamująco na ośrodek wymiotny w rdzeniu przedłużonym oraz odruchy błędnikowe w kinetozie, i dodatkowo redukuje napięcie mięśni gładkich, ogranicza perystaltykę przewodu pokarmowego i wytwarzanie śliny. Środki z dimenhydrynatem wykorzystuje się w celu zapobiegania i leczenia nudności oraz wymiotów w chorobie lokomocyjnej o delikatnym natężeniu. Dorosłym poleca się przyjmowanie 2-3 dawek leku w odstępach 30-minutowych (gumy) czy jednorazowo 1-2 pastylek 30 minut przed podróżą (maksymalnie 400 mg dimenhydrynatu na dzień), natomiast efekt kliniczny jego działania utrzymuje się chociażby przez 4-6 godzin po podaniu. Pigułki i gumy wolno podawać dzieciom dopiero po skończeniu 6. roku życia, kiedy są one w stanie samodzielnie połknąć tabletkę, lub także umieją dobrze przeżuwać. Niewątpliwie polecane dawki tego leku dla dzieci są adekwatnie niższe aniżeli dla osób dorosłych (poniżej 14. roku życia można podać najwyżej 5 mg/kg masy ciała czy 150 mg dimenhydrynatu w przeciągu dnia, w dawkach podzielonych co 6‑8 godzin), więc ważne jest, iż pojedyncze tabletki można także dzielić.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here